Tag Archives: vrana

Posidoniańiľi (Kavafis) – George Vrana

K. P. Kavafis (1863 – 1933)
 
Posidoniańiľi
Avgustu, 1906
 “Noi lu avemu idhyiulu purtaticu cu Posidoniańiľi di la Amarea Tirenianâ, cari ţi cara suntu Greţ di origini, si-adrarâ varvari Tireniańi icâ Romańi şi şi-u chirurâ ş-limba şi adeţľi strauşeşti. Ama şi asândzâ u ţânu ninga unâ di sârbâtorili a Greţiloru cându si-adunâ si-şi li thimiseascâ vecľili numi şi adeţ ş-di-apoia fugu nvirnaţ ş-cu lăcrińi ntrocľi.
 
ATHINAIOS
 
Posidoniańiľi u agrâşirâ limba elinicheascâ
di-ahânti eti mintiţ
cu Tireniańi ş-Latińi ş-cu alţâ xeńi.
Singurlu lucru strauşescu ţi dânâseaşti ninga
easti unâ sârbâtoari grâţeascâ cu pirifani ţirimońi,
cu liri ş-flueri, cu-astriţeri  ş-curuńi di lavru.
Tu bitisita a lafiľei s-câfta
si-şi thimiseascâ vecľili adeţ
ş-pali numili grâţeşti s-li greascâ
a curi noimâ mizie ndoi putea si-u-aducheascâ.
Ti jali s-bitisea sârbâtoarea a loru totna.
S-minduia câ Greţ furâ unâoarâ şi-eľi –
Elińi di-tu Graecia Magna, avdzâţ unâoarâ:
iara tora, mea câtu frâmsirâ ş-deadirâ nâpoi, cumu agiumsirâ
s-bâneadzâ şi s-greascâ varvaru,
astimţâ – o, ţi lâiaţâ! – di-tu lumea elenicâ.
                             (K.P. Kavafis di-tu poematili inediti)
Traduţeari/ armânipseari adratâ di Yioryi Vrana (George Vrana)
P.S. Nâscânţâ Armâńi di-tu Elladhâ, asândzâ agiumsirâ ma lai di Posidoniańiľi.  Amisticaţ cu Greţiľi, şi-u chirurâ clirunumia imperialâ romanâ ş-pirifańea a imperiului.

Ποσειδωνιάται

Ποσειδωνιάταις τοις εν τω Τυρρηνικώ κόλπω το μεν εξ αρχής
Έλλησιν ούσιν εκβαρβαρώσθαι Τυρρηνοίς ή Pωμαίοις γεγονόσι
και τήν τε φωνήν μεταβεβληκέναι, τά τε πολλά των επιτηδευμάτων,
άγειν δε μιάν τινα αυτούς των εορτών των Ελλήνων
έτι και νυν, εν η συνιόντες αναμιμνήσκονται των αρχαίων
ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυράμενοι προς αλλήλους
και δακρύσαντες απέρχονται.

AΘΗΝAΙΟΣ

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες —
Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι — ω συμφορά! — απ’ τον Ελληνισμό